მერე რაა,რომ გარეთ ქარი თმებს უწეწავს შემოდგომას? მერე რაა,რომ მე და ლექსი ერთად ვებრძვით უშენობას? მერე რაა,რომ მალე თოვლი ზაფხულისას მოშლის ხვატებს? მერე რაა,რომ იანვარი კიდევ ერთ წელს მომიმატებს? მერე რაა,რომ შემეჩვია ცოტა ცრემლი, სევდაც ცოტა? მერე რაა, რომ ჩემი თავი ერთი წუთით შემეცოდა? მერე რაა, რომ ღამეს ვაგლეჯ შენი სუნთქვით გამთბარ წუთებს? მერე რაა,რომ ატირებულს შენი გული დამაყუჩებს? მერე რაა,რომ შემიყვარდი უჩვეულო გითხარ რამე? მერე რაა,რომ შენ ცოტა და მე ძალიან შეგიყვარე? მერე რაა,რომ ამ ზამთარში ვცდილობ აღარ გაგიავდრდე! მერე რაა,რომ გარეთ ქარი სასეირნოდ იწვევს ქუჩას მერე რაა,რომ ცივა ცოტა,ცოტას მართლა არაუშავს! მერე რაა,რომ გამიგრძელდა ლექსი,რა ვქნა,მაპატიე, მერე რაა,რომ ვერ შევძელი, აქაც ვეღარ ჩაგატიე. მერე რაა,რომ კიდე დავწერ შენს თავს იქაც დაგანახებ, მერე რაა,რომ მეშინია ნაპოვნიდან -დაკარგვამდე
მე თუ ავტირდი,ამატირებს უშენოდ ყოფნა, ჩემს ბნელ ოთახში ისევ სევდა დაისადგურებს, გამახსენდება შენი ნაზი ტუჩების კოცნა, შენი ტკბილი ხმა ჩემს არსებას რომ ანადგურებს, შენც ატირდები წამოგივა თვალიდან ცრემლი, გაგახსენდება რას ველოდით,რა გვხვდა წილადა, შენი თვალიდან მოწყვეტილი უმანკო ცრემლი დედამიწის გულს გააღვიძებს,მშვიდად რომ სძინავს. მე შევიყვარე ხმა რომელიც ახლაც ჩამესმის, ხმა ვარსკვლავია მიუწვდომლად რომ გვიმზერს ციდან, შენთვის მე ალმათ შემოდგომოს მონატრება ვარ, ფოთოლცვენის ქვეშ მოყოლილი ყვავილი ციდა, მაშ ავტირდები ამატირებს კვლავ უშენობა, შენც ატირდები წამოგივა თვალიდან ცრემლი, გაგახსენდება,რომ არსებობს ამ ქვეყნად ბიჭი, ბიჭი,რომელიც თვალცრემლიან გოგონას ელის....
იყო სურვილი გრძნობა კი არა, იყო ტყუილი, იყო მიყვარხარ. იყო ცრემლები, სიცილი იყო და ყველაფერი ხანმოკლე იყო. თითქოს არც იყო, იყო კი, არა, ცხოვრებამ ისე დაგვატრიალა, აღარც კი მახსოვს, სიმართლე იყო? ან როდის იყო, იყო? არ იყო? იქნებ საერთოდ არც კი ყოფილა, იქნებ სურვილი დაკმაყოფილდა, ან ბედისწერის ხარვეზი იყო ის, რაც ოდესღაც ჩვენს შორის იყო. იქნებ ნიშანი სიმართლე იყო, იქნებ საერთოდ არ წასულიყო? ან ვინც მეგონა, ის, სულ არ იყო და ბედისწერის გზებიც გაიყო.
მოვალ! უძილობა უნდა ჩაგინესტო სულში და გითხრა, რომ ... მართლა მენატრები, ვიცი გეძინება...როგორ გაგიმეტო სველი სიჩუმისთვის... რაღაც მენანები. მოვალ! ის ტკივილი უნდა გაგინელო გულს,რომ გიფატრავდა ბინძური ხელებით, ღამე ნასიცხარი... კოცნით გაგითენო სუნთქვა შეგიკრა და დაგახრჩო ფერებით. არადა... ოთახში მარტო ხარ მგონია, ფანტავ რუხ ფოტოებს შენი წარსულიდან, ვიცი ფიფქებივით დამათოვ ფორიაქს მზეს რომ გამოსტაცე ცხელი სხეულიდან. იქნებ ... ბოლო კადრი ქარში გადაგირჩა მინდა ჩემს თვალებში ჭინკები დათვალო უნდა გაგაღვიძო! ძილი გადამიცდა მინდა ფოტოებით თამაში გასწავლო. მინდა... ეგ დაჭრილი გული გაგიმთელო სისხლად დაწრეტილი,ტკივილის ტარებით შენი უცნაური მზერა დავიჩემო სახლად გადავიქცე შენი წამწამების. მოვალ! ეს სიზმარი უნდა აგიცხადო სცენას ჩამოვგლიჯო ხავერდის ფარდები, მინდა დასასრული ერთად განვიცადოთ, კადრად დამიწყე... და ფილმად დავმთავრდები..
შენს თვალებს პირველად როგორც კი შევხედე ვიფიქრე, ლამაზი თვალები ჰქონია, ასეთი უძირო, ლამაზი თვალები ალბათ არავის, არასდროს ჰქონია. გიპოვი, შეგხედავ და თვალებს ძირს დავხრი, დიდხანს რომ გიცქირო, დამწვავენ მგონია, სულ გულში მექნება, ასეთი თვალები ალბათ არასდროს, არავის ჰქონია. დღემდე ვერ მივმხვდარვარ და ვერ გამიგია, ასეთი თვალები თუ ვინმეს ჰქონია, მართლაც ლამაზია ეგ შენი თვალები თუ მე მიყვარხარ და მიტო მგონია?
თვალებით გაგიცანი, თვალებით მიგეჩვიე თვალებით ვსაუბრობდით ჩუმად. თვალებით შემეკითხე ასევე გიპასუხე და მისით შემიყვარდი უმალ. გავიდა დილა და გავიდა საღამო. გავიდა დღე-ღამე გრძელი. მე ისევ მახსოვხარ, მე ისევ მიყვარხარ. და შენს დაბრუნებას ველი, თვალებს ენატრები, თვალებს ეყვარები, ასევე იქნება მუდამ, თვალებით გამაკვირვე, თვალებით გამაოცე, თვალებით ვიცრემლები ჩუმად..
მოდი,ვარსკვლავები დავითვალოთ! მოგატყუებ და ზევით აგახედებ, ყელში შეგაპარებ მსუბუქ კოცნას მინდა გაოცებით გადმომხედო. იცი რა ლამაზად გიმუქდება თვალებში სიხარულით გაოცება? წამწამთა ჩარჩო სულს გიმალავს ჩემთვის გაჩენილო საოცრებავ... ახლა მოდი მართლა დავითვალოთ ჩვენი სიყვარულის ვარსკვლავები, ჩურჩულით ვთქვათ ჩვენი აღსარება - რომ ერთმანეთს გულით ვატარებდით. ყველა ნატვრა უნდა აგვიხდინოს ახალი წლის ღამე რომ თენდება, თვალებს ვეძებ წამწამთა სიღრმეში და ჩემი სუნთქვის გაჩერებას, მოდი, ვარსკვლავები დავითვალო
შენ არ მენანები,ის დრო მენანება, გული რომ დავუთმე და მთელი არსება. შენ არ მიყვარხარ,ის დრო მეყვარება სიკვდილის კარამდე ჩემთან რომ დარჩება. რაა სიყვარული, დროების მონაა, ზოგჯერ აღტაცება ღვთაების სადარი და თუ სიყვარული ღვთაების წონაა ასე ხანმოკლე და მოკვდავი რად არის? შენ არ მენანები,ის დრო მენანება.
ვიცი დრო მოვა და ჩემს საფლავზე შენ ატირდები და ცრემლებს დაღვრი, ვიცი მოხვალ და მთხოვ პატიებას, თუმც სინანულით თავს დაბლა დახრი, ხმას ვეღარ გამცემ გრძნობით გეტყვი, რომ გაპატიბ მე დღეს ყველაფერს. შენ უფრო მწარედ აქვითინდები, რომ ვერ გაიგებ ჩემგან ვერაფერს. ვიცი რომ ჩემზე დაგწყდება გული, კვლავ რომ სიყვარულს ვერ დაგპირდები. გაიბუტები და როცა წახვალ მაშინ საფლავში მეც ავტირდები
სანამ ცოცხალი ვარ, სანამ კვლავ ვარსებობ, სანამ გულში ცოცხლობს ამინდი მზიანი. მანამ მომეფერე, მანამ გამიფრთხილდი, მერე ყველაფერი იქნება გვიანი. სანამ ძველებურად ბრუნავს დედამიწა, სანამ არ გამწირავს იღბალი ტიალი გულში ჩამიკარი გული არ მატკინო, მერე ყველაფერი იქნება გვიანი სანამ სიყვარული ისევ შემიძლია სანამ კვლავ მახარებს ფოთოლთა შრიალი ხელზე წაიკითხე ჩემი ბედის წერა, მერე ყველაფერი იქნება გვიანი. მოვა დრო მიხვდები წარსულის შეცდომებს, აღარ გაგახარებს ფოთოლთა შრიალი. მე ვეღარ დაგიხსნი ტანჯვა სამსხვერპლოდან მერე ყველაფერი იქნება გვიანი. ბედის ირონია მწარედ ჩაგვიცინებს და აგატირებს შიჩუმის ტრფიალი. მარტო დარჩენილი სევდით გამიხსენებ, მაგრამ დამიჯერე იქნება გვიანი სანამ ცოცხალი ვარ, მანამ მომეფერე მერე ვერ მიშველის ხსენება ფიალით გული არ მატკინო, თორემ ცრემლების ღვრა, როცა არ ვიქნები იქნება გვიანი...
