"უკაცრავად . . .მაპატიეთ სითავხედე. . . ვხედავ ჩქარობთ, მაგრამ უნდა დაგაყოვნოთ, ვერ მიცანით? სულ ვერაფერს მიგახვედრეთ? თქვენი ხსოვნის ნაწილი ვარ ქალბატონო. რატომ შეკრთით, ღაწვებს ფერი დაჰკრავს თეთრი, ნუთუ გულში ძველი გრძნობა კვლავ ბატონობს? გამოცვლილხარ. . . თუმც თვალები ძველებური შეგრჩენიათ ქალბატონო. მე როგორ ვარ, რას ვაკეთებ, რად არ მკითხავთ? ცოლი მყავს და შვილიც უნდა გავათხოვო, დღეს ყველაფერს ერთად გეტყვით, რაც არ მითქვამს ქალბატონო. . . მაგ სიმკაცრით თუ უზომო სიამაყით, რა მოიგეთ, რა საჩუქარს ელით ბოლოს?. . . მენანებით. . .ლოდინით და დარდით დაღლილს, სიბერეც კი შეგპარვიათ ქალბატონო. . . თქვენს წინაშე თუკი რამე დავაშავე, ამიხსენით! . .მიმანიშნეთ! . .არ დამზოგოთ!.. საკუთარ თავს ჩათვლით ალბათ დამნაშავედ; სინანული გვიანია ქალბატონო. . . ეს ცხოვრება ბილიკია ეკლიანი, ბევრი დადის ლუკმას ეძებს სამათხოვროს, არ მოგწყინდათ მარტოდ-მარტო ხეტიალი? გულახდილად მიპასუხეთ ქალბატონო. . . დრო მოვიდა უკვე ჩვენი განშორების, ქედს მოგიხდით ამ წუთების სამახსოვროდ, გახსოვთ? მაშინ. . .თვალს, რომ ვეღარ გაშორებდით, ახლა კიდევ რა გატირებთ ქალბატონო. . . თუ გიყვარდით, ამიხსენით რატომ დამგმეთ, დღეს ვინა გყავთ პატრონი ან საპატრონო, მომიტევეთ. . . ერთხელ კიდევ პატივს დაგდებთ და სახლამდე მიგაცილებთ ქალბატონო
მიწაზე ვწევარ და თითებით შენს საფლავზე ამოსულ გვირილებს ვეთამაშები...ხო..ნუ გიკვირს...მე მოვიტანე და მე დავრგე... მე ვიზრუნე რომ შენი მარადიული განსასვენებელი გამელამაზებინა!... შენ გგონია შორს ხარ?!...აბა რატომ მესმის შენი ხმა?... შენ გგონია წახვედი და დაგივიწყე?! ...აბა რატომ ვწევარ ახლა დეკემბრის ყინვისაგან დამსკდარ მიწაზე?... არა...არ მომწონს ეს სურათი...ამ ქვიდან უსიცოცხლოთ იმზირება,...შენ ბევრად უფრო ლამაზი თვალები გქონდა სინამდვილეში!!! გუშინ ღამე ძალიან ციოდა...მაპატიე, რომ ვერ მოვედი!...სამაგიეროდ დღეს დავრჩები...დღეს დავი... [~~სრულიად ნახვა~~]
ნომერი პირველი სამშობიარო სახლის მოსაცდელში გაწყობილ საკამებზე 25-27წლის ბიჭი და 4წლის გოგონა ისხდნენ.ბავსვის ცისფერ თვალებში გაურკვევლობის შიში ჩანდა,მაგრამ თვიტონ წყნარად იჯდა,რათა მამა არ შეეწუხებინა.მამამისი კი ვერ ამჩნევდა მის გარშემო მოსიარულე მედდებსა და ექიმებს,და ვერც შვილის ხელს ვერ გრძნობდა,რომელიც თავის დიდ ხელებში მოემწყვდია და ეფერებოდა. მხოლოდ მაშინ მოეგო გონს,როცა პატარამ ხმა ამოიღო. -მამიკო რატომ ტირი?!... უცაბედმა კითხვამ დააბნია,ვერ გაიგო ვინ უსვამდა შეკითხვას.როცა სახეზე ცრემლი იგრძნო,შვილისკენ მიიხედა და მიხვდა რომ პატარა განიცდიდა მამის უყურადღებობას. -მოდი ჩემთან. მამამ გოგონა მუხლებზე დაისვა,შუბლზე აკოცა და თვალებში ჩახედა.ასეთივე თვალებით უყურებდა ნინო მას,როცა ცოლობა სთხოვა.დაბნეული,შკითხვითა და სიყვარულით სავსე თვალებით.ზუსტად იმავე თვალების სინათლემ უპასუხა გურამს საბედისწეროდ დასმულ კითხვაზე . -მამიკო.... -ჰო,სიცოცხლე... -რატომ ტირი?.. -იმიტომ,რომ დედიკო მალე დაიკოს ან ძამიკოს გაგიჩენს.. ბავშვს გაუხარდა და-ძმის ხსენება. -მალთლა მეყოლება ძმა? -ან და ...ჰო გენაცვალე გეყოლება. -მალე მეყოლება? -მალე... -მალე,მალე?..სულ მალე?..... [~~სრულიად ნახვა~~]
იყო და არა იყო რა, იყო ერთი ჩიტი ძლიერი ფრთებითა და მოელვარე, ჭრელი ბუმბულით. არსება, რომელიც დაბადებული იყო ცაში ნავარდისთვის. ერთხელ ქალმა დაინახა და შეუყვარდა ის. გული გამალებით უცემდა, როცა ფრენას ადევნებდა თვალს. ჩიტმა ქალს უხმო და ისინი შეთანხმებულად გაიჭრნენ ცის ლაჟვარდში. ქალს ერთხელ გაუელვა, ჩიტი ოდესმე აუცილებლად მოინდომებს შორეთში, შეუცნობი მთებისკენ გაფრენას. შეშინდა, რომ სხვა ჩიტთან ვეღარ იგემებდა ასეთ სიამეს. მას შეშურდა. შეშურდა ბუნებისგან ბოძებული ფრენის ნიჭისა. დაკიდევ, მარტოობის შეეშინდა... და მოიფიქრა, მოდი, კაკანათს დავუგებ მეორედ რომ მოფრინდება. ჩიტსაც უყვარდა ქალი და მეორე დღეს მოფრინდა, მაგრამ კაკანათში გაება. ქალი მთელი დღეების განმავლობაში ტკბებოდა მისი ცქერით, მაგრამ ქალის სულში უცნაური რამ ხდებოდა: რაც ჩიტი ხელში ჩაიგდო, მის მიმართ ინტერესი ნელ-ნელა დაკარგა. ჩიტი კი, მას მერე რაც აღარ დაფრინავდა, გახუნდა, პეწი დაკარგა, დაუშნოვდა. ერთ მშვენიერ დღეს ჩიტი მოკვდა. ქალი დაღონდა. მხოლოდ მასზე ფიქრობდა, დღედაღამ აგონდებოდა, ოღონდ არა გალიაში გამომწყვდეული. არამედ ღრუბლებში მონავარდე. ამ ქალს თავის სულში რომ ჩაეხედა, ... [~~სრულიად ნახვა~~]
And there was the beggining... As I opened the door and was met by three pairs of eyes strolling up and down on me. My best friend sat smiling at me. “Hello”, I said and reached out my hand to the “eyes” in the corner. “Nice to meet you”, they returned. In embarassment I had forgotten to say my name, having turned my eyes right where the third “eyes” gazed at me with interest. I rooted to the spot... Something familiar, remote, yet very close came whirling to the surface. I felt dizzy and tried to firmly get hold of the table. “Alexander”, said a voice whose owner seemed to have taken my hand to kiss it. ‘It’s him. Yes, that’s right. He, who failed to conquer in the past has appeared again to finish what he’s started. What do you want? Leave me alone, go away’. It rang in my ears as I smiled, squeezing his hand gently, “Medea”. ‘Will he recognize me, or he’s too proud to remember what only was just a little part of his empire...’ “Have we met before?” he returned, still holding my hand, and taking my heart out of my breast... Heart? My mind, my flesh, my soul, all of myself again belonged to him. I was drowning and didn’t even wish to move to stay on the surface. “I don’t think so. Although... The world is so small. Could be”. “Yes, so small as to hold it on my palm”, he looked into my eyes. ... the same way as he did when we stood t... [~~სრულიად ნახვა~~]
ნისლიანი კვირა დღე იდგა.სქელი ღრუბლებიდან მზის სხივი არ აღწევდა.გოგონა ფანჯარასთან იჯდა და ცდილობდა რამე ესწავლა,მაგრამ ამაოდ.თვალებიდან ცრემლები წამოუვიდა.გულმა რაღაც ცუდი უგრძნო,ამის გამო ანერვიულდა,თანდათან საშინელ ხასიათზე დგბოდა თუმცა არ იცოდა რატომ ტიროდა,მაგრამ რაღაც საშინელების,საზარელი ამბის მოახლოებას გრძნობდა."მე სულ მარტო ვარ მიტოვებული"უნებურად გაუელვა თავში.ნელ-ნელა ღამდებოდა,ჩამობნელდა ქუჩაში ლამპიონები აანთეს მისი მკრთალი უცნაური ყვითელი სინათლე მძიმედ აწვებოდა გულზე. რაც მეტს ფიქრობდა იმ წინათგრძნობაზე მით უფრო მძაფრად გრძნობდა რომ ერთადერთ სიყვარულს თანდათან კარგავდა.თვალწინ სულ მისი ღიმილი ედგა.. მოგონებები ხელიდან ეცლებოდა. ცრემლი ისევ სდიოდა საათის ისრები ძალიან ნელა,მძიმედ მიიწევდნენ წინ... რამდენიმე საუკუნედ გაწელილი წუთის შემდეგ ტელეფონი აწკრიალდა გოგონა დაიძაბა და სასოწარკვეთით მიაჩერდა დედამისს რომელმაც ტელეფონს უპასუხა.მხოლოდ ერთი საშინელი წამი და.. ვაიმე დათო... გოგონა უცებ მიხვდა ყველაფერს,სკამიდან წამოხტა თვალთ დაუბნელდა და იქვე ჩაიკეცა დღეები შეუმჩნევლად მისდევდა ერთმანეთს გოგონა კი არაფერს ჭამდა,მთელ... [~~სრულიად ნახვა~~]
მე შენზე ვფიქრობ და თითქოს გხედავ, ვფიქრობ და ისევ დღეა მზიანი. ძვირფასო! მოსვლა რად გაგიძნელდა?! ძვირფასო! რისთვის დაიგვიანე?! ახლა ეს გრძნობა უფრო მეტია, ახლა ქარები არხევენ ტირიფს. მე შენ გიამბობ ჩემს ტრაგედიას და როგორც ბავშვი დაიწყებ ტირილს. ისე გაივლის წამება, ოხვრა, შენ მოხვალ ჩემთან თეთრი ხელებით. მოხვალ დაღლილი, მეტყვი, როგორ ხარ? მოხვალ და ვიცი მომეფერები! თუმცა იქნება ღამე წვალების, ღამე სასტიკი და ულმობელი. და ეს თვალები, ლურჯი თვალები, ჩემი თვალები ისევ მოგელის..
ქარმა გამომწვევად ცაცხცვებს ჩაუქროლა და ერთ ლამაზ ფოთოლს გული აუთრთოლა. წამო, წამომყევი ცხრა მთა მოგატარო, მერე მოგიყვან და დედას ჩაგაბარო... ფოთოლს ამის მეტი აღარ გაუგია, ვნებით ანთებულმა თავი დაუქნია. ეხლაც აქანავებს ალბათ ლამაზ ფოთოლს, გულსაც გაახსენებს ალბათ წარა-მარა, მერე კი დატოვებს ერთი ქუჩის ბოლოს, ქურთი მეეზოვის ცოცხის ანაბარად.. მაღლა ავიხედე, ცაცხვი იცინოდა.. მან ხომ საიდუმლო ქარის არ იცოდა...
ძნელია როცა გიყვარს და იცი , ეს სიყვარული აკრძალულია , როცა ცხოვრობ და ბედნიერების ყოველი წამი დაკარგულია ძნელია როცა გჯერა ტყუილის და სინამდვილეში თვალს ვერ უსწორებ , გრძნობ როგორ ქრება და შენს სიყვარულს გადასარჩენად ხელს ვერ უსწორებ , ძნელია როცა შეგცვალა დრომ და გულს არაფერი არ შეუძლია , როცა ძებნაში გადის წლები და ჯერ არაფერი არ გიპოვია , როცა ცხოვრობ და იცი რომ არასოდეს არ ყვარებიხარ
