სანამ ცოცხალი ვარ , სანამ კვლავ ვარსებობ , სანამ გულში ცოცხლობს ამინდი მზიანი მანამ მომეფერე , მანამ გამიფრთხილდი , მერე ყველაფერი იქნება გვიანი სანამ ძველებურად ბრუნავს დედამიწა , სანამ არ გამწირავს იღბალი ტიალი გულში ჩამიკარი გული არ მატკინო , მერე ყველაფერი იქნება გვიანი სანამ სიყვარული ისევ შემიძლია სანამ კვლავ მახარებს ფოთოლთა შრიალი ხელზე წაიკითხე ჩემი ბედის წერა , მერე ყველაფერი იქნება გვიანი მოვა დრო მიხვდები წარსულის შეცდომებს , აგარ გაგახარებს ფოთოლთა შრიალი მე ვეღარ დაგიხსნი ტანჯვა სამსხვერპლოდან მერე ყველაფერი იქნება გვიანი ბედის ირონია მწარედ ჩაგვიცინებს და აგატირებს შიჩუმის ტრფიალი , მარტო დარჩენილი სევდით გამიხსენებ მაგრამ დამიჯერე იქნება გვიანი სანამ ცოცხალი ვარ მანამ მომეფერე მერე ვერ მიშველის ხსენება ფიალით გული არ მატკინო , თორემ ცრემლების ღვრა , როცა არ ვიქნები იქნება გვიანი...
ვინც შორიდან პატივს გცემს , და არ გეტყვის სიტყვებს სრულს იცოდე რომ ის ატარებს ნამდვილ შენს სიყვარულს
მე რომ მიყვარხარ ამაში ეჭვი რად გეპარება შენს შეძახილზე მოვალ განა დავიგვიანებ?! გიჟს რომ მეძახი რატომ ერთხელ არ დაფიქრდები შენ გამაგიჟე , შენვე უნდა დამაჭკვიანო
მე დაჭრილი ვარ უიარაღოდ , და შენს სიყვარულს ვერ გავექცევი ჩემზე არა სთქვა გული არ აქვსო მე გული მქონდა და შენ მოგეცი
სანთელი იწვის, დნება და ქრება, სიზმარი ოცნებებს სცდება და ქრება, ჩემი სიცოცხლე ნელ-ნელა ქრება, უკვდავი სიყვარული ჩემ გულში რჩება.
შენ სხეული ვარდივით ჭნება, ჩემთვის ნატვრა ხარ, სხვისტვის კახპა ხარ, შენ მშვენება ქარს მიაქვს საწყლად, ლექსებად ვქრებ და გულში ვინახავ.....
შენთვის ვაკეთებ ამას და ნახავ. ცმინდას გიბრუნებ შენ ნატრევს კაცთა, ხორცს საჭმლად გითმობ, სისხლსა კი ცყალად,
სული ცოდვებით დაჭკნა და გაკრა. შენ ვარდს ეძებდი, მე დაგხვდი ეკლად, შენ ლამაზს ნდომებ შენსავით ნეტარს, და ეს საწყალი ეს ჩემი მზერა, გულსაც დაგითმობს, სულსაც უთქმელად.
ეშმაკთან ცეცხლში რო დამჭირდეს გავლა, სამოთხეს გავალ ან ჯოჯოხეთს გავალ, შენ ნატრევ სხეულს მიწა არ შთანტქავს, ცრემლით მოგცმინდავ ტმიდან ტალახს!!!
ჩემ გონებაში სამოთხის კარიშხალი ქრის, და მინდვრად მიაქვს ცრემლი ცვიმის ცვეთსავით, ხანდახან გულში მცუხარებით ამონკვნესი, ისმის ფიკრებში მოგონების ნაქარგი ზღაპარი...
ხანდახან მესმის კვითინი ცის კამარაზე, შავი გრუბელნი თითკოს ცას ეფერებიან, ცის გასარღვევად ამოზიდულ მთებსა მდუმარეს, სიო ჩურჩულით მოუტხრობს ზგაპარს სანატრელს...
ხანდახან ვხედავ ფიკრტან მოგონების ბრძოლას, დაჭრილ ლომსავით ღრიალებს ელვა საზარი, ძველი მოგონება მკვლელ დროისაგან გამკრალი, სიოს უყვებოდა, თან მიკონდა წრფელი ამბავი...
შავ გრუბლებს თითკოს ბნელ ძალებთან შეუკრავთ პირი, თითკოსდა კარიშხლიან ვნებებს ფარავდნენ, ნიავს მიკონდა სიკვარული უსიხარულო, და ცრემლი ცის კამარიდან ღმერთის დაღვრილი...
ცრემლი, ოჰ ცრემლი არავის აღარ ახსოვს, სისხლი დაღვრილი გაქრა უსიყვარულოდ, დაჭკნა მინდვრად ხე სიკვარულის უსიხარულო და მისი ნერგი უცხო გრზნობას გარემოუცავს...
სიზმარში, წვიმაში ვხედავდი სანთელს სანატრელს, მის წინ დამხობილ უფრთო ანგელოზს მტირალეს, გულში ჩაკრული უკვდავება ფერფლადა იკცა, და სიკვარულსა უკვდავება თავისი უძღვნა...
იგი უხმობდა სიყვარულის მიწიერ გძნობას, და მისთვის დაღვრილ ცრემლსა, ქარწაღებულ ბედსა, თვის ზეციური, ნატანჯი გული გადამიშალა, და უკვდავების ცრემლით ამაკვითინა...
ქალი რომლისთვის ზეცა დატოვა, რომლისთვის კაცადა ყოფნა ისურვა, შავმა გრუბელმა შთანთქა ბნელ ბედი, და მოუვლინა ანგელოზს წყევლა...
ღმერთის საუფლოში სიმშვიდე იყო, ანგელოზთ გალობა ღვთიური იყო, ღმერთი თვის შექმნილ არსებას, გულისტკივილით ციდან უმზერდა. ადამიანები ერთმანეთს ჟლეტდნენ, შურით ცხოვრობდნენ არვის ინდობდნენ, ცხოვრობდნენ ცოდვით და გმერთის გმობით, პირჯვარს იწერდნენ ზაკვით და ოხვრით. მათ გულით უარყვეს ცხოველმყოფელი, ჯვარცმისა ძალით ეშმაკთ მგმობელი, რომელმა მოგვანიჭა ჯვარი ჩვენ ცმინდა, განსადევნებლად ეშმაკთა წმინდად. და გადაწყვიტა რომ იყო საწირო, გამოეღზავნა ქვეყნად რჩეული, და როცა აღდგება წარწყმედს ეშმაკთა, ვითარცა ცვილი დნება ცეცხლპირსა. და სბერა სული ჯვარცმისა ძალით, ჯოჯოხეტს ბნელეთის მნათობი ძალით, მან შექმნა კაცი რჩეული, ჩვენ კაცთ გვასწავლის მცნებასა ცმინდას... მესია მწირად მოევლინა მიწას, ანგელოზებმა ადიდეს წმინდა, ჯოჯოხეთს ეშმაკი ძლიერ შეშინდა, ის გძნობდა ძალასა წმინდას. შენ გძნობდი ძალას, იცი რომ არ ხარ, ამ ქვეყნის შვილი ძუძუთ გაზრდილი, გაურკვევლობამ მოგიღო ბოლო, ღმერთისთვის ცოცხლობ, ეშმაკი გიხმობს. მიხვდი ცხოვრების არსს და სატანჯველს, და მიხვდი დროა გაიგო მთავარი, დაბრუნდე იქ, სადაც შენ გიხმობენ, საითაც გადის ცხოვრების გზა-კვალი. გამოეთხოვე ცხოვრებას ტირილით, ჟოჯოხეთს ... [~~სრულიად ნახვა~~]
ვიჯექი ღამით, ჩემ კალმით, სანთლით, ცას შევკურებდი, გრუბლებსა ,თვალით, ღაცვებზე გორავს ცრემლი კანს მიცვავს, სიმწრით ნადენი ქარს მიაქვს, მიაქვს. ხელ კანკალებს და კვლავაც ლექსსა ცერს , სისხლი ეს ჩემი, ტანჯვილ გულსა გლეჯს, ბედი რომელიც დაწკევლილია, მე არ მეგირსა კარს მიაქვს, მიაქვს...
=======================================
მესმის ზარების რეკვა ნატანჯი, ჩურჩულიტ ნათკვამი მოთხრობა ლამაზი, გრძნობა რომელმაც მე არ დამინდო, როგორღაც ვცდილობ სამოთხეს ცარვიგო... ეს გული წყნარად, ტანჯვით მომითხრობს, როგორ გავაქრო გძონობა გამქრალი, ის მე მირჩევს რომ მიწა დავტოვო, ცის კამარაზე ლოცვა დავიწყო... ჩვენ ჯოჯოხეთი ტანჯვიტა განვლეთ, მრავალი ცოდვა გულით ვათრიეთ, ჩვენ როცა სიყვარულს ერთმანეთს ვფიცავდით, თურმე ერთ სიტყვით ჩემ სიკვდილს ფიკრობდი... ვიღაც ჩურჩულებს რომ უნდა მძულდე, ვიღაც ფიქრობს ცოდვა შეგინდო, ეს გძნობა ლექსებში დარჩენას ითხოვს, ხატ დამხობილი ღმერთს სიკვდილსა ვთხოვ...
=======================================
ერთ მთას ვუმზერდი და მცარედ ვტიროდი, დადგმულ იდუმალ ტაძარს ვუმზერდი, საიდუმლო რომელსაც მის ჯვარს არ ხრიდა, და მის ძველ საძირკველს ფესვებსა უზრდიდა... ამაყად აღმართულ ამ ჯვარსა წმინდას, წითელი სისხლი მარადისობის სდის და... ღმერთის განგებით შეიქმნა ტაძრის, შაიდუმლო რომელიც იცავს წმინდა სისხლს. ღრუბელნი თითკოსდა ჯვარს სისხლსა წმენდნენ, ამ საიდუ... [~~სრულიად ნახვა~~]
ოცნება ზღაპრული სამყაროა,წუთიერი ბედნიერებაა.თუ ადამიანს ოცნების უნარი არა აქვს,ის მეცხრე ცაზე არასოდეს ყოფილა,ბედნიერად არ უგრძვნია თავი.ამბობენ,ადამიანი რომ იბადება მისი ბედის წერილიც მაშინვე იწერება და მისი განუყრელიაო.მართალია,საკუთარ ბედის წერას ვერსად გაექცევი. როგორი ლამაზია ოცნება,მაგრამ წამიერია.როცა გამოერკვევი და რეალობას დაუბრუნდები,გულის სიღრმეში ჩაგწვდება ის რაც ყველაფრისგან შორსაა.ოცნება ოცნებაა და მეტი არაფერი.გინდა დროებითი ბედნიერება?იოცნებე და შენზე ბედნიერი ქვეყნად არავინ იქნება.დახუჭე თვალი და გაექცევი ყველას და ყველაფერს,რაც გიკლავს გულს და რაც გირთულებს სიცოცხლეს. ალბად ქვა უნდა იყო ადამიანი,რომ ყველას და ყველაფერს გაუძლო.ძნელია,როცა არ ცხოვრობ,უბრალოდ ცოცოხლობ და “მისი” მოლოდინით არსებობ და ყველაფერ ამასთან ერთად თითქმის არაფრის უფლება არ გვაქვს,იმიტომ რომ გოგო ხარ და იმდენი პრივილეგიებით ვერ სარგებლობ,როგორც ბიჭი.მტანჯველია ეს ყველაფერი,გაუსაძლისია. ზოგს ჰგონია,მშიერი რომ არ ხარ და ლუკმა გიდევს პირში-ბედნიერი ხარ,მაგრამცხოვრება ომია,ომი... იქნებ ოდესმე გამოჩნდეს კიდეც ოცნების რაინდი,მშველელი გმირი და გიხსნას... აბა ვინ არის ის ადამიანი,ვისაც ოცნება შეუძლია,მაგრამ არ შეუძლია მისწვდეს,ხელით შეეხოს მას?იგი რეალური სამყაროდანაა შორს.ლიტონის სიტყვები ყოფილა:”თუ რამეს მოინდომებ ძალიან,გააკეთებ კიდეც.”-შეიძლება,მაგრამ ყოველთვის არა. რა არის ეს სიცოცხლისთვის უაზრო?-რა და უსიყვარულო ცხოვრება.როცა გიყვარს ძლიერი ხარ,შენნაირი არავინ გგონია,მაგრამ იმაზე ფიქრი,რომ ამ ქვეყანაზე არსებობს ადა... [~~სრულიად ნახვა~~]
სიყვარული ცხოვრებაში მხოლოდ ერთხელ მოდის...”ეს გალაქტიონის სიტყვებია...როცა ეს გრძნობა იბადება გულში,მთელს შენს ცხოვრებას,ფიქრებს,აზრებს იპყრობს...მთელი შენი ცხოვრება მხოლოდ საყვარელ ადამიანს უკავშირდება...მასთან რაღაც უხილავით ხარ მიჯაჭვული და გასაქანს აღარ გაძლევს...ნამდვილი სიყვარული მარადიულია....ის არასდროს ქრება უკვალოდ და დიდ ტკივილსაც ტოვებს სულში...დიდი დრო და სიძლიერეა საჭირო იმისთვის,რომ სიყვარულით გამოწვეული სიგიჟეების,მძაფრი განცდებისა და ეიფორიებისაგან განთავისუფლდე....ამას იმდენად დიდი დრო სჭირდება რომ ჩვენი ცხოვრების მანძილზე აღარ გვრჩება დრო იმისთვის,რომ ხელახლა შეგვიყვარდეს.....
