სიკვდილს სურს, ჭაბუკს სახე დამღადროს, მითხრას: - დღეიდან ჩემი იქნები. შენ მაშინ მოხვალ, მაგრამ რაღა დროს, - სათქმელი უკვე აღარ ვიქნები. სულითხორცამდე როცა შემიცნობ, როდესაც შეწყვეტს ფეთქვას ეს გული. შენ მაშინ მოხვალ, მაშინ შეიგრძნობ, - რომ ხარ უზომოდ შეყვარებული
me shen momcondi ki ar miyvardi shens sheyvarebas arc ki vfikrobdi gexumrebodi,gexumrebodi da am xumrobit shenc shemiyvardi lamaz tvalebav shen damibnele eg chemi guli..shen cols moiyvan da jvars daicer agugundeba sveti cxoveli magram icode im sxvaze metad me meyvarebi..odesme shens shvils kuchashi vnaxav im shens pataras tvalebze vicnob shublze vakoceb da ase vetyvi shens mamikoze me dgesac vfikrob..
აი ისევ დავუბრუნდი წერას,დიდი ხანია მინდა ვწერო,მაგრამ თავში არაფერი მომდის ნელ-ნელა უკვე ბუნდოვნად გამახსენდება-ხოლმე სიცოცხლით გაჟღენთილი დღეები,ხმელი ფოთლების ხრაშუნი და მისი საოცრად მომხიბლავი ხმა,რომელიც სულს მიშფოთებდა.თავი ისეთი პატარა მეგონა,ახლა კი თანდათან ვხვდები,თუ რაიმე ნამდვილად გინდა,ისე როგორც მაშინ...უკან არაფერზე დაიხიო!ბოლომდე უნდა იბრძოლო და გაიმარჯვებ!ახლა უკვე საკუთარი გამოცდილებით ვიცი ეს და აღარაფერს შევუშინდები დროის უკან დაბრუნება რომ შემეძლოს,თავს არასდროს დავანებებდი,სისულელეებზე ფიქრს არ დავიწყებდი,მაგრამ ახლა უკვე გვიანია და მე არც არაფერს ვნანობ... უბრალოდ ვხვდები რომ შეიძლება მასავით აღარავინ შემიყვარდეს,ისე ძლიერად,რომ თავი დავკარგო და ყველაფერი დავივიწყო...